ไม่อยากจร    ก็ต้องจร  ด้วยจำใจ 

บางทีอาจจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรผิดไป ลองถามตัวเองสักนิดนะ ว่าเราทำตัวแบบนี้มั่งรึเปล่า เอาแต่ใจ ตัวเอง ทำตัวเป็นเจ้าของ มากเกินไป : ไปไหนไปด้วย ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ โดยไม่ให้เขามีเวลา ส่วนตัวแม้แต่นิดเดียว ก็อาจเป็นปัญหาได้เหมือนกัน หึง แบบไร้ขีดจำกัด : คงจะห้ามกันได้ยาก เรื่องความหึงเนี่ย แต่ต้องมีลิมิตกันบ้างนะคะ บอกเลิกทุกครั้ง ที่ทะเลาะ : วิธีนี้จะใช้ได้ผลในช่วงแรกเท่านั้นค่ะ แต่หลังๆ ล่ะก็ เอ้า.. อยากเลิกดีนัก เลิกเลยดีกว่า น้ำตาเช็ดหัวเข่าค่ะ ไปเจ๊าะแจ๊ะ กับคนอื่น เชื่อเพื่อน มากเกินไป : บางครั้งเพื่อนก็ไม่อยากให้คุณมีแฟน ก็เลยคิดแทนคุณไปหมด ว่าแฟนคุณดีพอ สำหรับคุณหรือเปล่า โกรธแล้ว ไม่พูดด้วย : เรื่องที่โกรธอาจมาจากความเข้าใจผิด แล้วไม่พูด กัน ก็ไม่สามารถปรับความเข้าใจกันได้ นัดแล้ว ไม่เป็นนัด : การเลื่อนนัด ประเภท เลื่อนแล้วเลื่อนอีก รอบ่อยๆเค้าก็อาจจะเลิกรอ ได้เลยนะคะ พูดจาข่มกัน ต่อหน้าคนอื่น โกหก : บางคนโกหกเป็นนิสัย ทั้งที่บางทีไม่ได้ตั้งใจ แต่ถ้าอีกฝ่ายเข้าใจก็คงไม่เป็นไร แต่ขอบอกว่าเรื่องอย่างนี้ น้อยคนนัก ถึงจะยอมเข้าใจค่ะ (ถ้ารู้ยังงี้แล้วก็อย่าทำตัวไม่ดี ให้ใครเขาเขามาบอกเลิกนะจ๊ะ เตือนไว้ก่อน )

 

 

เจ็บเลย.......... 

ก้อไม่ได้มาอัพ นานและ วันนี้ว่างเลยมาอัพเล่นๆ

 

เป็นข่าว แม่งนิ่โคตรเซง วู๊ๆๆๆๆ  เอามาลงหาเหียอะไรวะ

 

อันความรักเปรียบดั่งอาทิตย์ส่อง          ที่จดจ้องตะวันพลันขับขาน

เธอนั้นเปรียบดอกไม้ที่เบิกบาน           จากวันวานฉันเป็นพื้นดินดี

ที่จะคอยยึดรากของเธอไว้               จะไม่ให้ล่องลอยในเวหน

ยามลมแรงกระทบจิตใจตน              จะอดทน ยึดเธอ ไม่ให้ปลิว

เปรียบเหมือนกับเราสองได้คบกัน          ในทุกวันดูแลเอาใจใส่

เวลาเรียนก็เรียนอย่างตั้งใจ              ปัญหาใดก็คุยปรึกษากัน

อันความรักประหนึ่งน้ำหล่อเลี้ยง          เปรียบเธอเพียงดอกไม้ในใจฉัน

ฉันจะเฝ้าดูแลทุกคืนวัน                 ไม่ให้มันเหือดแห้งระเหยไป

อันความรักเกิดขึ้นที่มุมปาก              ดุจน้ำหลากไพเราะเสนาะจิต

เพียงได้ฟังคำนั้นวันละนิด                ทำให้จิต ใจนั้น พลันชื่นบาน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       

 คำว่า "เพื่อน" แทนความหมายได้ยากนัก

มันคือ รัก มิตรภาพ อันยิ่งใหญ่

มิอาจชื้อเป็นของฝากจากที่ใด

แม้จากไปยังเหลือไว้ให้จดจำ

 

และการดำเนินชีวิต ระหว่างการรอคอยนั้น
ก็มีตัวแปรมากมาย ที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง
. . . พอๆ กับความอ่อนไหว

แต่ก็เป็นโอกาสดี . . .  ที่จะให้ระยะทาง เป็นเครื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความแข็มแรง . . . ของความรัก
โดยวัดจากการกระทำ ความเสมอต้นเสมอปลาย
และความอดทนด้วยเงื่อนไข ของความลำบากแห่งกาลเวลา
และตัดสินว่า . . . การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่ กับการอยู่ห่างกัน

 ต่างคนต่างก็ต้องทำใจให้เข้มแข็ง กับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวน
และคอยชักจูง ออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย ที่วันหนึ่ง เราพบว่า . . .
 คนคนหนึ่ง คือ . . .  คนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
ใครสักคน . . . ที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันไม่ใช่เรื่องง่าย
 และคนที่จะฝ่าฝัน กับการบีบคั้นแห่ง การรอคอย  . . .
. . . กลับมาหาเราได้ ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

เพราะฉะนั้น ย่อมหมายถึง . . .
ความรู้สึกที่เขามีอยู่ . . . ก็คงไม่ได้ธรรมดา
ที่สามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ  . . .
และเมื่อถึงเวลานั้น  . . . สิ่งที่รอคอย ย่อมเกิดค่ามหาศาล

ชีวิต . . . จึงจำเป็น ต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
หากว่าเป็นใครสักคน  . . . ที่มีค่าแก่การรอคอย
  . . . แต่หากรอคอยแล้ว มีแต่ทำให้คุณเจ็บ และเจ็บ
ก็สู้อย่ารอ   . . . จะดีกว่า   . . .